سنگ بنای درمان، تمرینهای تقویتی اکسنتریک ساعد است که با تحریک بازسازی تاندون، در بیشتر بیماران طی چند ماه نتیجه میدهد. در کنار آن، بریس ضدفشار در ساعد، اصلاح ارگونومی و کاهش موقت فعالیتهای محرک بهکار میرود.
در موارد مقاوم، شاکویو تراپی و تزریق PRP گزینههای بعدی هستند. تزریق کورتون درد را سریع کم میکند اما در بلندمدت نتیجه بهتری از تمرین ندارد و تکرار آن به تاندون آسیب میزند.
جراحی — برداشتن بافت دژنره و تازهسازی محل اتصال تاندون — تنها برای درصد کوچکی از بیماران با علائم مقاوم بیش از شش تا دوازده ماه لازم میشود.
چه کسانی کاندید این درمان هستند؟
- درد در قسمت خارجی آرنج هنگام گرفتن اشیا، فشردن دست یا چرخاندن دستگیره در.
- درد در قسمت داخلی آرنج (آرنج گلفبازان) هنگام خم کردن مچ.
- حساسیت نقطهای در لمس برجستگی استخوانی آرنج.
- ضعف در قدرت گرفتن.
- مشاغل با حرکات تکراری مچ و دست؛ آرایشگری، نجاری، تایپ طولانی.
- علائمی که بیش از چند هفته ادامه یافته است.
روش انجام درمان
مسیر درمان، مرحله به مرحله
-
تشخیص
معاینه نقطه درد و تستهای مقاومتی؛ سونوگرافی یا MRI در موارد مبهم.
-
کاهش تحریک
اصلاح موقت فعالیتهای محرک.
-
تمرین اکسنتریک
برنامه روزانه تقویتی، مهمترین بخش درمان.
-
بریس
استفاده از بریس ضدفشار حین فعالیت.
-
شاک ویو
در موارد مقاوم پس از سه ماه.
-
PRP
تزریق در موارد مقاومتر.
-
جراحی
تنها پس از شکست درمان کامل شش تا دوازده ماهه.
دوره نقاهت و مراقبتهای بعد از درمان
با درمان غیرجراحی، بهبود تدریجی است و معمولاً بین سه تا شش ماه طول میکشد. تداوم تمرین حتی پس از کاهش درد لازم است، چون قطع زودهنگام آن به عود میانجامد.
پس از جراحی، آتل کوتاهمدت و سپس تمرین دامنه حرکتی شروع میشود. بازگشت به کار سبک حدود چهار هفته و به فعالیت کامل و ورزش سه تا شش ماه زمان میبرد.
سوالات متداول
استراحت صرف، تاندون را قوی نمیکند. آنچه بافت آسیبدیده را بازسازی میکند، بارگذاری کنترلشده و تدریجی است.
درد را سریع کم میکند اما در پیگیری یکساله نتیجه بهتری از تمرین ندارد و تکرار آن تاندون را تضعیف میکند.
در بیشتر بیماران سه تا شش ماه با تمرین منظم. صبر بخش جداییناپذیر این درمان است.
بله، اما فعالیتهایی که درد را تشدید میکنند موقتاً کاهش مییابند و بهتدریج برمیگردند.