ابتدا آرتروسکوپی مچ انجام میشود تا غضروف، بافت التهابی و برجستگیهای استخوانی بررسی و در صورت نیاز درمان شوند. سپس رباطهای خارجی مچ ترمیم میگردند: در روش برواستروم اصلاحشده، رباط شلشده کوتاه و به استخوان قوزک دوخته میشود و برای تقویت، از بافت اطراف یا نوار مصنوعی کمک گرفته میشود.
در موارد شدید یا شکست ترمیم قبلی، بازسازی با گرافت تاندونی انجام میشود.
چه کسانی کاندید این درمان هستند؟
- پیچخوردگی مکرر مچ پا، حتی روی سطح صاف.
- احساس بیاعتمادی و ناپایداری هنگام دویدن یا تغییر جهت.
- درد و تورم مزمن مچ که بعد از ماهها باقی مانده است.
- ناپایداری تأییدشده در معاینه و رادیوگرافی استرس.
- آسیب غضروف تالوس (استئوکندرال) در MRI.
- شکست فیزیوتراپی و تمرین تعادلی پس از حداقل سه ماه.
روش انجام درمان
مسیر درمان، مرحله به مرحله
-
ارزیابی
معاینه ناپایداری، تست کشویی قدامی و رادیوگرافی استرس.
-
MRI
بررسی وضعیت غضروف و تاندونهای پرونئال.
-
توانبخشی اولیه
تمرین تعادل و تقویت عضلات پرونئال بهعنوان خط اول درمان.
-
آرتروسکوپی
بررسی و درمان آسیبهای داخل مفصلی.
-
ترمیم رباط
کوتاه و تثبیت رباط خارجی با انکور.
-
بیحرکتی کوتاه
آتل یا بوت واکر برای دو تا چهار هفته.
-
بازتوانی عملکردی
تمرین تعادل و حس عمقی، کلید جلوگیری از عود.
دوره نقاهت و مراقبتهای بعد از درمان
دو هفته اول با آتل و بدون تحمل وزن یا با وزنگذاری محدود سپری میشود. سپس بوت واکر جایگزین میشود و وزنگذاری تدریجی شروع میگردد. از هفته ششم راه رفتن با کفش معمولی معمولاً ممکن است.
تمرینهای تعادلی و حس عمقی مهمترین بخش توانبخشی هستند؛ ناپایداری مچ به همان اندازه که مشکل رباط است، مشکل کنترل عصبی-عضلانی هم هست. بازگشت به دویدن حدود ماه سوم و به ورزشهای چرخشی ماه چهارم تا ششم است.
سوالات متداول
خیر. اکثر پیچخوردگیها با استراحت، یخ، بانداژ و مهمتر از همه تمرین تعادلی خوب میشوند. جراحی برای ناپایداری مزمن است.
یا رباطها بعد از آسیب اولیه شل ماندهاند، یا حس عمقی مچ ترمیم نشده است. اغلب هر دو با هم نقش دارند.
هدف جراحی، ثبات بدون از دست دادن حرکت است. با توانبخشی مناسب، محدودیت محسوسی باقی نمیماند.
بسته به اندازه ضایعه، از میکروفرکچر تا پیوند غضروف؛ در همان جلسه آرتروسکوپی تصمیمگیری میشود.