آرتروسکوپی شانه

آرتروسکوپی شانه اجازه می‌دهد داخل مفصل را با دوربین ببینیم و همان‌جا ترمیم را انجام دهیم؛ بدون باز کردن مفصل، با درد کمتر و نقاهت کوتاه‌تر نسبت به جراحی باز.

مدت عمل: ۴۵ تا ۹۰ دقیقه بستری: همان روز بازگشت به فعالیت: ۲ تا ۳ هفته (کار اداری)

چه کسانی کاندید این درمان هستند؟

  • درد شانه هنگام بالا بردن دست یا خوابیدن روی آن پهلو.
  • پارگی روتاتور کاف تأییدشده در MRI که به فیزیوتراپی جواب نداده است.
  • دررفتگی مکرر شانه، به‌ویژه در ورزشکاران جوان.
  • سندرم گیرافتادگی (Impingement) مقاوم به درمان غیرجراحی.
  • پارگی لابروم یا آسیب SLAP در ورزش‌های پرتابی.
  • شانه منجمد مقاوم که با فیزیوتراپی و تزریق باز نشده است.

روش انجام درمان

از دو تا چهار سوراخ کوچک، دوربین و ابزار وارد مفصل می‌شوند. بسته به تشخیص، تاندون پاره‌شده با انکورهای کوچک به استخوان دوخته می‌شود، لابروم پاره ترمیم و ثبات مفصل بازسازی می‌گردد، یا فضای زیر آکرومیون برای رفع گیرافتادگی آزاد می‌شود.
چون بافت نرم اطراف مفصل تقریباً دست‌نخورده می‌ماند، درد پس از عمل کمتر و شروع توانبخشی زودتر است.

مسیر درمان، مرحله به مرحله

  1. تشخیص

    معاینه اختصاصی هر آسیب و تأیید با MRI.

  2. فیزیوتراپی اولیه

    در بسیاری از موارد سه ماه درمان غیرجراحی پیش از تصمیم به جراحی.

  3. آرتروسکوپی

    ترمیم تاندون یا لابروم و رفع گیرافتادگی، معمولاً یک ساعت.

  4. آویز

    چهار تا شش هفته آویز برای محافظت از ترمیم.

  5. تمرین غیرفعال

    حرکات ملایم از روزهای اول برای جلوگیری از چسبندگی.

  6. تقویت

    شروع تمرین‌های قدرتی از هفته هشتم تا دوازدهم.

  7. بازگشت به ورزش

    بر اساس آزمون قدرت، معمولاً ماه چهارم تا ششم.

دوره نقاهت و مراقبت‌های بعد از درمان

عمل معمولاً سرپایی است. آویز شانه چهار تا شش هفته استفاده می‌شود و در همین مدت تمرین‌های غیرفعال انجام می‌گیرد. تمرین‌های فعال از هفته ششم و تقویت جدی از هفته دوازدهم شروع می‌شود.
بازگشت به کار اداری معمولاً دو تا سه هفته، کار بدنی سبک سه ماه و ورزش‌های پرتابی چهار تا شش ماه زمان می‌برد. صبر در این مرحله مهم است؛ فشار زودهنگام روی تاندون تازه‌ترمیم‌شده شایع‌ترین علت پارگی مجدد است.

سوالات متداول

خیر. پارگی‌های کوچک و نسبی در افراد کم‌تحرک اغلب با فیزیوتراپی کنترل می‌شوند. پارگی کامل در افراد فعال یا پارگی پیشرونده بهتر است ترمیم شود.

سوراخ‌های پوستی کوچک‌اند اما ترمیم داخل مفصل زمان می‌خواهد. آویز از کشیده شدن تاندون تازه‌دوخته‌شده جلوگیری می‌کند.

تقویت عضلات کمک می‌کند اما اگر لابروم پاره باشد، معمولاً ناپایداری برمی‌گردد و ترمیم آرتروسکوپیک نتیجه پایدارتری می‌دهد.

این بیماری معمولاً در طول یک تا دو سال خودبه‌خود بهتر می‌شود؛ جراحی برای موارد مقاوم و ناتوان‌کننده در نظر گرفته می‌شود.