در تثبیت داخلی، قطعات شکسته به موقعیت آناتومیک برگردانده و با پلاک و پیچ یا میخ داخل استخوانی ثابت میشوند. هدف، بازسازی دقیق سطح مفصل و ایجاد ثباتی است که اجازه شروع زودهنگام حرکت را بدهد؛ چون سفتی مفصل بعد از بیحرکتی طولانی گاهی از خود شکستگی مشکلسازتر است.
در جوشنخوردگی، بافت غیرفعال بین قطعات برداشته، محل تازهسازی و در صورت نیاز پیوند استخوان اضافه میشود. در بدجوشخوردگی، استخوان مجدداً بریده و در تراز صحیح ثابت میگردد.
چه کسانی کاندید این درمان هستند؟
- شکستگی جابهجاشده که با گچ در جای درست قرار نمیگیرد.
- شکستگی داخل مفصلی که سطح مفصل را نامنظم کرده است.
- شکستگی باز که نیاز به شستوشو و تثبیت فوری دارد.
- شکستگی گردن فمور یا لگن در سالمندان.
- جوشنخوردگی: شکستگیای که پس از چند ماه هنوز جوش نخورده است.
- بدجوشخوردگی: استخوانی که در وضعیت نادرست جوش خورده و باعث درد یا محدودیت شده است.
روش انجام درمان
مسیر درمان، مرحله به مرحله
-
ارزیابی اورژانسی
معاینه عصبی-عروقی، رادیوگرافی و در شکستگیهای پیچیده سیتی اسکن.
-
تثبیت موقت
آتل یا کشش تا زمان عمل.
-
جراحی
جااندازی و تثبیت با پلاک، پیچ یا میخ داخل استخوانی.
-
شروع زودهنگام حرکت
تمرین دامنه حرکتی مفاصل مجاور از روزهای اول.
-
وزنگذاری کنترلشده
افزایش تدریجی بر اساس رادیوگرافی.
-
فیزیوتراپی
بازگرداندن قدرت و دامنه پس از جوش خوردن.
-
پیگیری
رادیوگرافی دورهای تا تأیید جوش کامل.
دوره نقاهت و مراقبتهای بعد از درمان
جوش خوردن استخوان معمولاً شش تا دوازده هفته طول میکشد و در استخوانهای بزرگتر یا در افراد سیگاری و دیابتی طولانیتر است. زمان دقیق وزنگذاری بر اساس رادیوگرافی تعیین میشود، نه بر اساس حس بیمار.
فیزیوتراپی پس از جوش خوردن، تعیینکننده بازگشت عملکرد است. ترک سیگار، تغذیه مناسب و کنترل قند خون بهطور مستقیم روی سرعت جوش خوردن اثر میگذارند.
سوالات متداول
اگر قطعات در جای درست باشند و پایدار بمانند، گچ کافی است. اگر جابهجایی وجود داشته باشد یا سطح مفصل درگیر باشد، تثبیت جراحی نتیجه بهتری میدهد.
در بیشتر موارد لازم نیست. خارج کردن وقتی مطرح است که باعث آزار موضعی شوند یا در بیماران جوان با ایمپلنت سطحی.
بیثباتی محل شکستگی، خونرسانی ضعیف، عفونت، سیگار و دیابت شایعترین دلایل هستند.
بیحرکتی باعث چسبندگی بافت نرم میشود. فیزیوتراپی منظم این خشکی را برطرف میکند.